Onze website gebruikt cookies om de gebruikerservaring te verbeteren.
Cookies accepteren
Direct informatie of een afspraak:
+31 (0)6 5311 6763

Ons laatste nieuws




Het was voor mij even dubben of ik dit stukje ‘verkiezingen’ dan wel ‘een poot uitdraaien’ zou noemen, maar met volgende week woensdag in het vooruitzicht, heb ik gekozen voor ‘het Haagse’.

Vandaag kreeg ik weer eens een man aan de lijn die ook voor een keuze stond. Verkiezingen voor hem, vandaag al. Een jaar of twee geleden heb ik ook al eens over dit onderwerp bericht en nog steeds ben ik verbaasd dat het bestaat, dat het nog niet ‘weggesubstitueerd is naar de eerste lijn’. Volgens mij, maar daar kan ik natuurlijk lelijk naast zitten, zijn er dagelijks honderden mensen actief met nadenken, vergaderen, onderzoeken, ‘pilotten’, enquêteren en brainwaven wat er allemaal wel en niet in de gezondheidszorg gesubstitueerd kan worden.

Dat doen al die mensen al jaren, maar in de praktijk zie ik er bitter weinig van terug. Wanneer je verslagen leest van substitutieplannen – alles is op Internet vindbaar – en je kijkt pak ‘m beet twee jaar later nog eens naar zo’n verslag, maar dan de nieuwere versie, dan lees je eigenlijk hetzelfde. Met andere woorden, er gebeurt geen flikker op dat vlak (excuses voor mijn woordgebruik maar dat heeft te maken met mijn pseudotitel ‘een poot uitdraaien’; zie dadelijk).

Volgens mij komt substitutie niet echt van de grond. Erover lullen, ja dat kunnen we. Schrijven ook, geen probleem: position-papers vol. Maar afspraken maken, die nakomen en uitvoeren? No way! Dat proces verzandt in stroperigheid, regelgeving en bureaucratie. Onbegonnen werk volgens mij. Het heeft natuurlijk alles te maken met (tegengestelde) belangen en de financiering daarbij. Stiekem heeft de tweede lijn volgens mij helemaal geen belang bij substitutie, want dat kost geld, banen en adherentie. Aan een vasectomie – daar waar die man mij vandaag voor belde – wordt geld verdiend en het lijkt me heel normaal dat een ziekenhuis zo’n ingreep niet zomaar ‘wegdoet’.

Nu even terug naar die man. ‘Ongeveer 1.000 euro zou het kosten….’ Een vasectomie….!? Ik kan er boos over worden en noem het ‘een poot uitdraaien’. Duizend euro voor een sterilisatie, ik vind het een schrikbarend en belachelijk hoog bedrag voor een ingreep die vaak in 20 minuten voor elkaar is. Vaak zijn het mannen die bellen, die voor deze ingreep niet verzekerd zijn. Via Internet weten ze me te vinden en zijn dan stomverbaasd wanneer ik mijn huisartsentarief noem. ‘Is dat alles?’ Ze geloven me vaak niet. Hoewel ik van het woord walg, denk ik dat mijn VGZ-tarief ‘marktconform’ genoemd mag worden: ik kan er mijn assistente, instrumentarium en verzekering goed van betalen. Hij moest het nog even overleggen met zijn vrouw, maar ik verwacht dat de man van vandaag ‘op mij gaat stemmen….’

Van mannen die voor deze ingreep (aanvullend) verzekerd zijn, hoor ik vaak dat ‘het tot € 800,- vergoed wordt….’ Oftewel, dit soort bedragen zijn heel gangbaar in ziekenhuisland. Gelukkig zit ik op een stevige stoel want bij het horen van dit soort kosten – waar dan niet om gemaald wordt ‘want de zorgverzekeraar keert uit’ – voel ik de zwaartekracht behoorlijk aan mij trekken…..!

Ook ik weet niet welke politieke partij het beste voor heeft met ‘de zorg’. Daarvoor is het systeem te complex en is regeren te ondoorzichtig en moeilijk ook. Wat ik wel weet, is dat er (te) veel macht is beland bij de zorgverzekeraars en dat financiën leidend zijn geworden. In mijn ogen zou kwaliteit van zorg dat moeten zijn. En ‘care’ (vrij vertaald: verzorgen, helpen) zou minstens zo belangrijk mogen zijn als ‘cure’ (idem: genezen, hoogwaardige – maar vaak dure – geneeskunde). Kleinschaligheid, patiëntvriendelijkheid en enthousiasme zijn volgens mij deugden die het grote publiek wel ziet, maar die ‘niet scoren’ bij overheid en zorgverzekeraars, zeg maar ‘het grote geld’.

Ik wens u veel wijsheid toe in het stemhokje.
 

Lees de originele column op www.zorgenz.nl